"bu bir mektup.kuş, güvercin kanadına yazıldı.kimin vicdanına konarsa o okusun diye.ölüm üzerine... mayın üzerine... kürt meselesi... türk meselesi üzerine. güzel kelimeler... ve çirkin kelimeler üzerine. ölüme doğru yapılan bu korkusuz koşudan korkuyorum. mayınlarla parçalanan kardeş cesetleri odamda, yanıbaşımda duruyorlar. yazdığım her kelimeye daha bir dikkatle bakıyorlar. onlar dün parçalandılar. yazıklar olsun diye başlıyor aklıma gelen her cümle şimdi. yazıklar oluyor zira, insanın biriktirdiği en güzel şeylere. yazıklar oluyor, bir çocuğun kürtçe, türkçe veya her ne hal ve her ne dilde ise gülümsemesine... her silah öldürür ama mayından kahpesi yoktur sevgiliye hediye almaya, pazar alışverişine çıkmaya, bir bebek sahibi olmaya, sigarayı bırakmaya, piknik yapmaya, bir insanı her şeyden çok sevmeye.... yazıklar oluyor... yazıklar oluyor hayatın bizzat kendisine. yapmayın! mayınlar döşemeyin geleceğinizin güzergáhına. bu kalleşin ne zaman patlayacağı belli olmaz. bazen yıllar sonra, bir küçük kız çocuğu çiçek toplarken denk gelir, bazen yirmi yaşındayken ve daha önce hiç görmediğin bir yerde, daha önce hiç tanımadığın insanların arasında hem anayasal hem siyasal hem mukaddes bir yolculuk sırasında.... insanoğlu her melaneti icat etti; ama mayından kahpesi yoktur. her silah öldürebilir, her zaman öldürme potansiyeli taşır; ama mayın mutlaka öldürür. mayın ıskalamaz! o birini mutlaka öldürür! uğursuz bir pusuya yatar ve patlayana kadar, bir can üstüne basana kadar bekler. insanın icat ettiği en çirkin şey silahtır. ve silahların en çirkini mayındır! sebebini unuttum kavganın ve umurumda da değil siyasi tartışmalar. bir tek şey için dua ediyorum her gece, her gündüz: kimse genç ölmesin dağlarımızda. en güzel kelime ’barış’ artık soytarı kelime silahlar susmadan sebebi konuşmaya imkán da yok lüzum da. aklın sesi, akılsızlık susmadıkça duyulmuyor. ve o zaman akla sadece durun demek geliyor. hemen şimdi durun! hiçbir haber geçmiyor ajanslar artık, ölümsüz. içinde acı olmayan gecemiz yok.. ne oldu diyorum yine, kim hangi korkunun, hangi uğursuz hesabın peşinde diye... barış artık soytarı bir kelime... her ağızda var; ama hiçbir yerde yok. nerede bu barış? o, insanın icat ettiği en güzel kelime. ama kelimelerle ne isterseniz onu yaparsınız. barış dersiniz; ama savaş manasınadır. hatta bütün savaşlar barış için yapılır. ve herkes adil bir barış için savaşır. ve akıl der ki, aslında savaşmıyorsanız barışmaya başlamışsınız demektir. bir barış için yapılması gereken ilk ve belki de tek şey savaşmamaktır. silahlar patlamaya başlamışsa orada insanın bulduğu güzel kelimeler orayı terk eder. sevdadan gayrısına ağıdımız olmasın kelimeler de ölür bazen... ve kelime cesetleriyle yaşanmaya başlar hayat. o kelimelerin, o cesetlerin... nece olduğu, yani bu ölülerin ölürken son nefeslerinde hangi dilde konuştukları artık akılsızlığın gölgesinde soğuyan hayatın, yaşamanın ta kendisidir. ölen yirmisindedir. artık, ardından söylenen ağıtlar kalır. ve anadolu’da ağıt sıkıntısı yoktur. kürtçe’de de, türkçe’de de binlerce ağıt vardır. hatta aynı ağıtın hem kürtçe’si hem türkçe’si vardır. yürek yakmak iyi bir işse, ikisi de eşit derecede yürek yakmaktadır. ama yüreğimizde artık dağlanacak yer kalmamıştır. sevdadan gayrısına ağıdımız olmasın artık. şimdi hepinizin huzurunda yalvarmak istiyorum. gördüm anladım, yapacak hiçbir şey kalmadıysa yalvarıyorum işte. kendimi küçük düşürmek istiyorum. taviz vermek istiyorum. kimin elinde bu kanı durduracak bir güç varsa, ister şeytana tapsın ister puta, ister bir tek allah’a... dizlerimin üstüne çöktüm yalvarıyorum kimin dudaklarının ucundaysa bunca gencecik hayat, ben ona yalvarmak istiyorum. ne olur? bu işi durdur. ben siyaset miyasetten bahsetmiyorum. dizlerimin üstüne çöktüm, "bu genç ölümleri durdur" diyorum. kimse ateş etmesin kimseye. hiçbir gerekçeyle. hatta kendini savunmak için bile... çünkü savunmaya başlayana kadar masumsun ve masum güzel bir kelime, masum kal... kim hangi mayının yerini biliyorsa yalvarırım söylesin. bir káğıda yazsın, bir şişeye koysun, suya salsın söylesin. kim hangi mayının yerini biliyorsa, kimin gücü yetiyorsa olası ölümlere engel olmaya, ona yalvarıyorum işte. ister şeytana tapsın ister puta, ister oralı olsun ister bizim buralı. gücü yetiyorsa eğer durdursun bu işi. ben, bir yurttaş, bir insan olarak kendimi küçük düşürüyorum. işte açık açık yalvarıyorum, durdursun durdurmaya gücü yeten. süresiz ve sonsuza kadar. yalvarıyorum. dizlerimin üstüne de çöktüm ve ağlıyorum işte. yazgı birini kışlaya birini dağlara götürmüş sonra sabahlara kadar tartışalım. ama şimdi durdur. yalvarırım. gençler, çocuklar ölüyor, hepsi kardeş, hepsinde aynı muska, aynı yazgı, aynı televizyon, aynı futbol, aynı hayat... hepsinin gerisinde dualara bürünmüş paramparça bir sevdalı. hepsi genç, hepsi güzel... hepsi türk, hepsi kürt... gençler... yazgının biri kışlaya, diğeri dağlara götürmüş... kürtçe’de "cehel" derler. kulağa cahil gibi gelir; ama "henüz bilmez" manasındadır, henüz yolun başında manasında... yalvarırım ne olacak... benden ne eksiltecekse bu yakarış eksiltsin, maksat hayat çoğalsın bu dünya cennetinde. bir yangında hep güzel kelimeler yanarken, çirkinleri hayatta kalır... kınamak, sövmek, hangi haklı gerekçeyle olursa olsun yangına körükle gitmek. ben kimseyi kınamıyorum, ben kimseye sövmüyorum, ben bu işin tamamını sevmiyorum. kurtulalım istiyorum bu vebadan. kimseyi haklı bulmuyorum, kimseyi haksız bulmuyorum. küstüm. ’mırın’ denir kürtçe’de ’ölüm’dür türkçe’de konuşmuyorum bu konuyu... silahlar susana kadar "silahlar sussun"dan başka konu konuşmak istemiyorum... istemiyoruz. ölmenin, öldürmenin hiçbir türünü, çeşidini sevmiyorum. ben genç bir hayat kurtulsun istiyorum her tür kavgadan. hatta kavgayı öven şiirlerden bile uzak dursun istiyorum. her çocuk çirkin kelimelerden uzakta yaşasın istiyorum. eğer o kelime çirkinse, çirkinin hizmetindeyse, kürtçe söylemişin, türkçe söylemişin çıfayda... hiçbir dil çirkin bir kelimeyi güzelleştiremez. ölüm her dilde çirkin bir kelimedir. "mırın" denir kürtçe’de. anadolu’da konuşulan bütün dillerde karşılığı vardır. bunların içinde resmi olan "ölüm"dür. türkçe’dir. ve ölüm kelimesi, resmi ya da gayri resmi her dilde eşit derecede çirkindir. "yaşam"a gelince.... kelimelerin en şahanelerinden. içi açık açık ve kelimenin her manasıyla "hayat" doludur... ve hayat, varlığından emin olduğumuz tek şeydir... dil, bir oluşlar zincirinin sonucudur kürtçe’de "jiyan" denir. yaşam, her dildeki en güzel kelimedir. belki bir tek rakibi vardır, o da "aşk"tır elbette. aşk... kürtçe’de "evin" denir. bu kelimelerin içinde resmi olan "aşk"tır; ama aşk kelimesi her dilde eşit derecede güzeldir. anadolu’da en az iki kişinin birbiriyle konuşup anlaştığı bir dil varsa ben onu bile öğrenmek istiyorum. sadece iki kişi bir dil icat etsin, ben çok merak ederim onu. çünkü bu iş öyle kolay değildir. dil yani lenguiç, çok geniş ve karmaşık bir sesler organizasyonudur. ve bir dilin oluşması, hiç kimsenin tasarlamasına imkán bulunmayan ve yüzyıllar boyu süren bir olaylar, oluşlar zincirinin sonucudur. bazı insanlar başka seslerle, bazıları başka seslerle anlaşırlar... o sesler onların bünyelerinden, yani hayatlarının, kuşaklar boyu yaşamışlıklarının içinden süzülerek akar. sonuç her zaman mükemmeldir. çünkü bir dilin yapımında milyon, milyar insanın katkısı vardır ve bu katkı o insanlar yaşadıkça devam eder. ’acı’nın yanına ’şifa’ ’intikam’a ’bağışlama’ işte bu yüzden bütün diller, insanoğlunun en büyük, en mucizevi eserleridirler. ve dil akışkan bir şey, düpedüz bir nehirdir. bünyesine uyan her su içine akar. her dilde başka dilden göçmen kelimeler vardır. onlar o dilin yurttaşı olurlar sonra. buna bazısı yozlaşma der; ama "yozlaşma" zaten çirkin bir kelimedir. güzel dil ya da çirkin dil diye bir şey yoktur. hepsi şaşılası bir kolektif çabanın ürünü, birer insan harikasıdır. güzel kelimeler vardır, çirkin kelimeler vardır. ve bunlar bütün dillere eşit sayıda yayılmıştır. her çirkin kelimenin yanına bir tane iyisini eş edeceğiz. "acı"nın yanına "şifa", "zor"un yanına "çaba", "intikam"ın yanına "bağışlama".... "ölüm"ün yanına "hayat"! sivil olan, sivil hakların geliştirilmesini isteyen bir yurttaş, silaha hiçbir zaman elini sürmemelidir. haklılığını sivilliğinden alan kişi sivillikten vazgeçerse haklı olmaktan da vazgeçer... resmi olanı türkçe’dir ama hepsi özgürdür artık sivil de değildir haklı da. bir dilde manası çirkin olan, yani çirkin bir şeye isim veya duruma sıfat olan kelime sayısı artmışsa işte o zaman o dil, evet "yozlaşıyor" demektir. dil yani lenguiç, iyi kullanılmazsa tehlikeli olur. çünkü dil, her türlü kullanıma müsait mükemmel bir ses organizasyonudur. insanları başkalaştırır. ama "başka"dan korkmaya gerek yoktur. "başka" güzel bir kelimedir. çünkü aslında aynı dili konuşan, konuşmayan herkes "başka"dır. ve başka, başkalık güzeldir. başkasının başkalığıyla birleşiriz ve bu birleşme bazen aşk diye patlar. ve aşk nerede olursa olsun kendisi dışındaki her şeyi önemsizleştirir. biz kendi bahçemizdeki dillerin hepsini bilek, öğrenek, bir de üstüne ingilizce, fransızca filan çakıp dünyanın karşısına çıkak. diyek ki bizim bahçede insanoğlunun şu kadar senede imal ve muhafaza ettiği diller, hazineler var! süryanice var, keldanice var, daha araştırsak bulacaklarımız var... bunların içinde resmi olanı türkçe’dir. ama hepsi türkçe kadar özgürdür diyelim. kürtçe’yi cendereden türkçe kurtaracaktır (hem belki diğer dişlerini de yaptırmasına yardım edebiliriz şu tek dişli, tek taşlı medeniyetin.... "biz"i düzeltirsek herkesi düzeltiriz.) hepimizin eşit derecede duyacağı bir gururla dünyaya diyelim ki: bizzat türkçe’nin kendisi diğer dillerimizin güvencesidir. çünkü onları özgürleştiren şeyler türkçe yazılacaktır. türkçe bizim ortak dilimizdir ve ortak kimliğimizi oluşturur. ve türkçe, güzel kelimeleriyle her şeyi iyileştirebilir. kürtçe’yi bu cendereden çıkarabilir. alır bu mezopotamyalı kardeşini, önce yaralarını iyileştirir. onu özgürleştirir... kürtçe’yi, korku salan, öfke çağrıştıran bir meselenin parçası olmaktan, bu hiç hak etmediği yankısından türkçe kurtaracaktır. çünkü dil güncel bir mesele değildir. güncel bir kavganın konusu olması, hiç hak etmediğimiz bir trajedidir. ve kavga da (ki kürtçe şer denir), trajedi de (ki ona kürtçe’de de trajedi denir) çirkin kelimelerdir. elbette bütün kelimelerle ilgili kullandığım "güzel" ve "çirkin" kelimeleri tırnak içindedir. bazı tırnak kalın, bazısı incedir; ama hepsi tırnak içindedir. çünkü asıl güzel olması gereken, kelimelere yön veren mekanizmadır ve bildiğim kadarıyla ona da akıl denir. takatimin sonundayım elimde sade kelimeler akıl dilin patronudur ve hiçbir zaman ve hiçbir koşulda yetkilerini akılsızlığa, öfkeye devretmemelidir. bu bir mektup. kanamalı bir güvercinin kanadına yazıldı. hangi yüreğe konarsa o okusun ve bu ölümcül gidişi durdurmak için yapabileceği bir şey varsa hemen şimdi yapsın diye yazıldı. ölüm üzerine... mayın üzerine yazıldı. kürtçe meselesi, türkçe meselesi üzerine bir yakarış bu. ben... yani kalemden başka silah, vicdanından başka pusula tanımayan, bilmeyen ben... ne elimde dünyayı kurtaracak bir bilgi var, ne düşleri aydınlatacak bir lamba... elimde sade kelimeler... dizlerimin üstüne çöktüm, ağlıyorum. takatimin sonundayım ve durun diyebiliyorum sadece. yalvarırım... durun! durdurun!" yılmaz erdoğan
denize düşer(!) küçük damat yerinden kıpırdamaz. Hakettiğini düşünür. Bir sonraki gün evin kapısında Porsche Carrera Gt son model araç görür. Üstündeki notta ise “teşekkür ederim sevgili damadım Sevgili Kayınpederin” yazar.
